amiami~

ตอนที่ 6

วันนี้ผมไม่ได้กลับบ้าน เพราะตอนนี้


เดินไปที่สวนสาธารณะ นั่งคิดอะไรคนเดียว



อา....ความรู้สึกของผู้พ่ายแพ้ มันเป็นเช่นนี้นี่เอง


นั่งคนเดียวอยู่นาน จนตะวันลับฟ้าตอนไหน ผมก็ไม่รู้

"เฮ้อออ~~~~ "


"เฮ้อออ~~~~ "


ถอนหายใจด้วยความเซ็ง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่ผมไม่มีทางที่จะหลุดจากขุมนรกนี่ได้หรือยังไง ผมจะต้องโดน หอมน้องน้อย ไปตลอดเลยใช่ไหม

.....





......" โอ๊ยยยยย!!! เครียดว้อยยยยยยยยยยยยย "


มันอะไรกันนักกันหนาวะ ชีวิตนี้ ทำไมตูต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย อยากใช้ชีวิตสบายๆ แบบคนอื่นมั่งว้อย ตอนนี้ผมเครียดมากๆๆ ไม่ไหวแล้ว ไปกินเหล้าดีกว่า..

ว่าแล้วผมก็ลากตัวเองมายังสถานบันเทิงชื่อดังในแถบนี้ Onion Pub

อืม...ไม่ได้มาเที่ยวนานเหมือนกันนะเนี่ย ช่างมันเถอะ วันนี้ขอ ซักวันก็แล้วกัน ตอนนี้ไม่อยากคิดอะไร

ผมเลือกที่นั่งที่อยู่ริมสุด ต้องการที่จะนั่งฟังเพลงเงียบๆ นั่งดื่มไปคนเดียว เรื่อยเปื่อย

เมื่อดื่มไปได้สักพัก ผมก็เพิ่งรู้สึกตัวว่า ทำไมเสียงนักร้องมันคุ้นๆ จังหว่า

พอเงยหน้ามองเวที แล้วเห็น เท่านั้นแหละ

ผมก็เผลอตะโกนออกมา "เฮ้ย! ไอ้หอมเป็นหยั่ม"

คนอื่นคงไม่ได้ยินที่ผมตะโกน เพราะเสียงในผับ ตอนนี้มันดัง แต่ ไอ้หอมเป็นหยั่ม มันดันได้ยิน มันหันมามองที่ผม ท่าทางมันจะ มันเลยร้องผิดคีย์ เสียงเพี้ยนไปหมด

ทำให้คนดูไม่พอใจ ต่างก็พากัน

หอมเป็นหยั่ม รีบขอโทษแล้วลงจากเวที นักร้องคนอื่น รีบขึ้นมาร้องบนเวทีแทนมัน แล้วเรื่องวุ่นวายเมื่อสักครู่ก็ผ่านพ้นไป


ผมนั่ง อยู่สักพัก ที่โต๊ะ ไอ้หอมเป็นหยั่ม เพื่อนผม ในชุดธรรมดาก็เดินเข้ามาทัก

"เฮ้ย! เอ็งมาได้ไงวะ หอมคุง ข้าตกใจหมด" ผมไม่ได้ตอบคำถามมัน แต่ผมถามมันกลับแทน

"กรูต่างหากที่ตกใจ เมิงอ่ะมาร้องเพลงที่นี่ได้ไงวะ "

"ก็งานพิเศษโว้ย หาตังเที่ยว ที่บ้านให้ไม่พอใช้นี่หว่า ว่าแต่เอ็งเถอะ นึกยังไงมานั่งแดกเหล้าคนเดียววะ"

"ก็เครียดๆว่ะ อยากเลิกกับยัยหอมน้องน้อยจะตายห่าแล้วเนี่ย"

"อะ...อ้าว ทำไมล่ะวะ แฟนเอ็งออกจะสวย ทะเลาะอะไรกันมาวะ"

ผมนึกในใจว่าจะบอกมันดีหรือเปล่า เรื่องหอมน้องน้อยเป็นผู้ชาย แต่คิดไปคิดมา ไม่บอกดีกว่า ผมไม่อยากให้มันได้เห็นรูป

" กะ...ก็ไม่มีอะไรหรอก เพียงแต่กรูไม่ได้รักหอมน้องน้อยเลยว่ะ "

ผมไม่รู้จะตอบอะไรดี เลยได้แต่ตอบปัดๆไป

" ไหงเป็นงั้นวะ แฟนเอ็งออกจะสวยขนาดนั้น แล้วตกลงเอ็งรักใครวะ"

"หอมยังยี... " ผมพูดแค่ชื่อคิดว่ามันคงเข้าใจ หอมเป็นหยั่ม พยักหน้าให้ผม มันเอามือมาแตะไหล่ผม

ทำอย่างที่ใจเอ็งต้องการเถอะ "

ว่าแล้วมันก็ขอตัวไปขึ้นเวทีร้องเพลงต่อ ผมนั่งดื่มอยู่คนเดียวไปเงียบๆ อืม...อย่างน้อยการดื่มเหล้ามันก็ช่วยให้ผมผ่อนคลายจากความเครียดได้บ้าง


เมื่อกลับมาถึงบ้าน ผมถึงรู้ตัวว่าตัวเองดื่มหนักไปเหมือนกัน ผมตื่นมา 2 รอบ ก่อนจะหลับเป็นตาย

...
..
.
ตื่นเช้ามาด้วยอาการ วันนี้ผมไปโรงเรียนสาย ไม่ทันได้เรียนคาบเช้า ไปถึงก็พักเที่ยงพอดี หอมน้องน้อย ก็เดินมาทักผมจากด้านหลัง


" หอมคุง...." ผมสะดุ้งตกใจ (ทำไมตูต้องมาเจอยัยนี่เร็วขนาดนี้เนี่ย )

"ชั้นคิดดีแล้วล่ะ.....เราเลิกกันแหละดีแล้ว ต่อไปนี้ชั้นจะไม่ราวี และไม่ยุ่งกับเธออีก รวมทั้งจะไม่เอาความลับระหว่างเราไปบอกใครด้วย "

"อะ.....อ้าว เอ๋...เอ่อ ทำไมล่ะ" ผมไม่รู้ว่ายัยนี่มันจะมาไม้ไหน

"ช่างชั้นเถอะน่า ก็ในเมื่อเธออยากเลิกอยู่แล้วไม่ใช่หรอ เอาเป็นว่า จากนี้ไปเราเลิกกันแล้ว ไม่ต้องมายุ่งกันอีกก็แล้วกัน พอใจเธอแล้วใช่ไหม งั้นลาก่อนนะ "

พูดเสร็จ หอมน้องน้อยก็เดินจากไป ได้แต่ทิ้งผมให้