amiami~

ตอนที่ 2

หลังจากที่ผมโดนเธอ ผมเจ็บและอายมากๆ เดินก็ไม่ไหว จะกลับบ้านก็ลำบาก เมือออกจากโรงแรมมา ผมก็เลยรีบโบก รับจ้าง เพื่อกลับไปที่บ้าน


เมื่อมาถึงบ้านผมพยายามเดินแบบไม่บิดตรูด ขึ้นข้างบนห้อง เพราะไม่อยากให้แม่รู้ เมื่อมาถึงห้อง ผมรีบล็อคประตู พร้อมกับ ที่แม่ไม่ได้ถามอะไร

พอถึงตอนกลางคืน ผมนอนไม่ค่อยหลับ ได้แต่ แถมอากาศคืนนี้ก็หนาวมาก จนผม

ผมคิดไม่ออกว่าพรุ่งนี้จะไปพบหน้าเธอที่ โรงเรียน ได้ยังไง ผมไม่กล้าสู้หน้าเธอ

เอ้อ!! ลืมบอกไป พวกคุณคงยังไม่รุ้ชื่อเธอ สินะครับ เธอมีชื่อว่า "หอมน้องน้อย" ครับ



รุ่งเช้าผมมาที่โรงเรียน ช้ากว่าปกตินิดหน่อย เพราะไม่อยากเจอ หอมน้องน้อย ผมได้แต่ ว่าวันนี้เธอจะไม่มาเรียน

ตอนเข้าแถวผมก็ไม่เห็นเธอ หวังว่า อย่าได้เจอกันอีกเลยนะ ผมนั่งเรียนไปและก็ เหมือนทุกๆวัน พอถึงตอนพักเที่ยง ผมก็ได้ลุ้นอีกรอบ


เมื่อเพื่อนผมที่ชื่อ หอมเป็นหยั่ม มันเข้ามาทักผม


หอมเป็นหยั่ม : "เฮ้ย! ว่าไงวะพวก"




หอมคุง : "อะ...อะไรหรอ"




หอมเป็นหยั่ม : "แหม ไม่ต้องมาทำเซ่อ ร้ายนะเอ็ง"




หอมคุง : "ระ....ร้ายอะไรวะ"




หอมเป็นหยั่ม : "เมื่อคืนหอมน้องน้อยมันโทรมาเล่าให้ข้าฟังแล้ว มันร้องไห้ใหญ่เลย บอกเอ็งขืนใจมัน"



โอว.....พระเจ้า สถานการณ์ ย่ำแย่สุดๆ นี่ยัยนั่นมันมาไม้ไหนฟะนี่




ผมได้แต่เงียบไม่กล้าพูดอะไรออกไป กำลังอยู่ในสภาวะ ตกตะลึง อึ้งกิมกี่




หอมเป็นหยั่ม: "ให้ตายสิ ข้าละอิจฉาเอ็ง จริงๆ ยัยนั่นหุ่นสะบัดช่อไปเลย



หอมคุง : (ถ้ากรูเปลี่ยนตัวกะมรึงได้กรูเปลี่ยนไปแล้วตอนนั้น)



กิ๊ง---ก่อง ออดพักเที่ยงดังขึ้น ผมก็รีบกลับไปเข้าเรียนต่อ ได้แต่ทิ้งความอิจฉา(ที่ผมไม่อยากได้) ไว้ให้มันงงเล่น


ตอนนี้คาบเที่ยงแล้ว ผมมาถึงห้องเรียนกับเพื่อนๆ แล้วคุณครูสาวสวยคนใหม่ ท่าทางฉลาดและใส่ ก็ได้เดินเข้ามา



คุณครู : "สวัสดีทุกคน ครูเพิ่งมาใหม่ ชื่อ หอมต้องสร้อย มาสอนวิชาหั่นหัวหอม ให้ทุกคนนะจ๊ะ"


นักเรียนชายหลายๆคน ส่งเสียงล้อเลียน คุณครูคนใหม่ กันใหญ่ แต่ผมกลับไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ อาจจะเพราะผมไม่ชอบ สาวใส่ มั้ง


ระหว่างที่ครูสอนผมก็ไม่ค่อยได้ฟังเท่าไหร่ (ตามประสาเด็กเกเร) ตอนจะจบคาบเรียน ในขณะที่ผม กำลัง อยู่ คุณครู หอมต้องสร้อยก็พูดว่า


คุณครูหอมต้องสร้อย : "หอมคุง เลิกเรียนแล้วไปเจอครูที่ห้องปกครองหน่อยนะจ๊ะ"


เท่านั้นแหละครับ นักเรียนชายทุกคนในห้องก็...

แล้วหลังจากนั้นพวกมันก็...


อา.....บรรยากาศมาคุ สุดๆ ผมได้แต่ตอบคุณครูว่าครับ

พอเลิกเรียนเพื่อนผมมันมาถามใหญ่เลย ว่าผมรู้จักครูได้ไง ผมได้แต่ตอบว่า กรูไม่ยู้~~~~

ขณะที่ผมกำลังจะเดินไปหาครูที่ห้องปกครอง ไอ้ หอมเป็นหยั่ม เพื่อนผมมันก็เดินเข้ามา ทำท่า แล้วบอกว่า เอ็งแน่มาก ไม่ทำให้ข้าผิดหวังเลย แล้วจะรอฟังข่าวดีนะ


(ข่าวดีบ้านป๊ะเอ็งดิ นี่แสดงว่ายัย หอมน้องน้อย ต้องไปฟ้องคุณครูแน่ๆเลย )

...เอ..แต่ว่านี่ก็ครูคนใหม่ ยัยหอมน้องน้อยจะไปรู้เบอร์ครูได้ไงหว่า

คิดเพลินๆ เดินไปมา ในที่สุดก็มาถึงห้องปกครอง ในห้องไม่มีใครอยุ่ นอกจาก ครู หอมต้องสร้อย
พอผมเดินเข้ามาและปิดประตูห้องเป็นที่เรียบร้อย
ครูก็พูดว่า

"หอมคุง......ครูรู้ทุกอย่าง ......ครูเป็นแม่ของหอมน้องน้อย"








....